De deur van de kringloop op Schiermonnikoog staat open als we aankomen. Binnen is het stil. Het is donderdag, een van de dagen dat de winkel gesloten is. Maar leeg voelt het niet. De ruimte staat vol met spullen. Servies, boeken, lampen, stoelen, kleine meubels. Alles door elkaar, maar op een manier die klopt. Alsof alles hier even wacht op een volgende eigenaar.
We lopen naar binnen en kijken rond. Het duurt niet lang voordat we dingen zien die we eigenlijk wel zouden willen meenemen. Een set glazen. Een oude lamp. Maar dat kan niet. Vandaag zijn we hier voor het verhaal.
Harry ziet het en glimlacht. “Op woensdag en zaterdag is het hier echt anders,” zegt hij. “Dan loopt het gewoon vol.” Mensen die binnenkomen, elkaar groeten, even blijven hangen. Iets brengen en met iets anders weer naar buiten lopen. “Het is geen winkel meer, het is een plek waar mensen samenkomen.”
Hij is hier niet geboren, maar na een lange carrière die hem overal op de wereld bracht, verhuisde hij bewust, samen met zijn vrouw naar Schiermonnikoog. Voor de rust, de natuur en het leven op het eiland. “Hier kom ik echt thuis,” zegt hij. “Het eiland pakt je gewoon.” Inmiddels is hij net zo eilander als ieder ander. Dat gevoel van blijven, van ergens onderdeel van worden, zit ook in hoe hij naar spullen kijkt. Leven op een eiland maakt je praktisch. Wat hier komt blijft op het eiland, of moet met moeite weer over het water weg.
Die realiteit vormde niet alleen het vertrekpunt, maar ook de reden om serieus werk te maken van hergebruik op het eiland. In het Repair Café dat hij eerder opzette, zag hij al dat mensen spullen graag een tweede leven willen bieden. “Je merkt gewoon: mensen willen het niet wegdoen, als het niet hoeft. Er zit waarde in.” Vanuit die observatie ontstond ook het idee voor een kringloopwinkel op Schiermonnikoog. Toen het oude schoolgebouw leeg kwam te staan, viel alles samen; de plek, het idee en de behoefte op het eiland. Na een aantal gesprekken met de gemeente kon de Kringloopwinkel in Pilotvorm starten.
“We hebben vanaf de eerste plannen gezegd: de opbrengst moet op het eiland blijven,” legt Harry uit. “De besteding moet ook passen bij de filosofie van de kringloopwinkel. Dat betekent dat we kijken naar projecten rond duurzaamheid en natuur op het eiland. Vooral ook voor jongeren.” Hij benadrukt dat de kringloop daarmee meer is dan alleen een winkel, maar eerder een middel om dingen op het eiland beter en mooier te maken. “In de pilot wilden we bewijzen dat het werkt,” zegt hij. “Het bleek precies te zijn wat het eiland nodig had.” Hij lacht als hij eraan terugdenkt. “De eerste dag… we hadden echt geen idee wat we konden verwachten. En ineens stond het hier gewoon vol.” Met spullen, maar vooral met mensen. “Dat was wel zo’n moment dat je dacht: oké, hier gebeurt iets.” Sindsdien is het niet meer echt rustig geweest. De winkel loopt vol, maar blijft ook in beweging. “De inbreng loopt door en het stroomt ook gewoon lekker door. Dat is wel spannend, want mensen zeggen: straks zijn alle zoldertjes opgeruimd. Maar er zijn nog zoveel zoldertjes, schuurtjes en kelders… tot nu toe blijft het gewoon komen. Niet alles is goud hoor,” zegt hij. “Soms denk je ook: wat moeten we hier nou weer mee.”
De winkel brengt ook hedendaagse vraagstukken met zich mee, bijvoorbeeld door influencers op TikTok die kringloopwinkels afstruinen naar de mooiste spullen. “Hoe moet je omgaan met mensen die hier spullen kopen om door te verkopen? Dat roept wel discussie op. Aan de ene kant denk je: het is hun goed recht. Maar aan de andere kant… een kringloop is er ook voor mensen die het niet zo breed hebben. Dan wordt het ingewikkeld, daar hebben we het dan intern met elkaar ook over,” zegt Harry.
Wat hij misschien nog wel de mooiste functie van de Kringloop vindt, is wat er tussen mensen gebeurt. “Dat had ik wel verwacht dat het erin zat, maar niet dat het zo sterk zou zijn.” Mensen die iets komen brengen en blijven hangen. Die elkaar tegenkomen. Even een praatje maken. En juist dat maakt dat deze plek werkt. De kringloop is geen anonieme winkel geworden, maar iets van het eiland zelf. Een plek waar spullen circuleren. “Een kringloop is niet voor niks een kringloop. Het mag hier ook best twee of drie keer terechtkomen,” zegt hij.
Harry benadrukt ook dat hij dit niet alleen doet. “Dit kan echt niet zonder vrijwilligers,” zegt hij. “Die houden de winkel draaiende. Bij elke opening staat er een vaste groep klaar. We hebben een bezetting van vier mensen als de winkel open is.” Maar daar blijft het vaak niet bij. “Er is geen keer dat er daarnaast ook anderen komen of ze even een handje kunnen helpen. Dat is geweldig. Zonder deze mensen die aanhaken, helpen, en het initiatief steeds een beetje verder dragen, zou de winkel niet zijn wat hij nu is.”
Voor de toekomst hoopt hij dat het blijft zoals het nu voelt. Niet per se groter, maar wel steviger. “Het zou mooi zijn als we hier gewoon een vaste plek van kunnen maken,” zegt hij. “Dat het nog meer onderdeel wordt van het eiland. Als het aan mij ligt, en aan de vraag, gaan we ook meer dagen open.”
Maar uiteindelijk draait het om iets anders. Dat spullen blijven circuleren. Dat mensen blijven komen. “Dat je niet meer denkt: ik gooi het weg… maar: ik breng het even naar de kringloop.” Hij knikt. “Als dat lukt, dan is het goed.”
